Sêşem, Tirmeh 27, 2021

Bizrê xwê

Riza Uyar

Bizrê xwê

Li Farqînê kana xwê hebû. Gundî diçûn ji kanê xwê dianîn. Rojekê  gundiyek diçe ji xwe re xwê tîne û ji xwediyê kanê re dibêje:

Ka tu vê xwê ji ku derê tînî?

Xwediyê kanê: Ez xwê diçînim!

Yê gundî: Tu dikarî hinekî bizrê xwê bidî min jî ku ez jî ji xwe re biçînim

Xwediyê kanê: Ser çavan ma ne bi pereyê xwe ye?

Yê gundî qaşo kîsek bizrê xwê dikire û vedigere tê malê. Erdê xwe cot dike û bizrê  xwê diçîne lê ji ber ku erdê wî li ber gund bû her roj garana gund di nav erdê wî re diçû û dihat. Xwê, şîn nedibû.

Gundî careke din diçe ku ji xwe re xwê bikire, xwediyê kanê  jê re dibêje:

Ma te xwê ne çandibû?

Gundî: Xwedê ji gavanê gundê me re nehêle. Her roj garana gund di nav erdê min re dibe û tîne. Ew ê çawa xwê hêşin bibe?

Xwediyê kanê: Xwedê jê razî, te jî hinekî dûrî gund biçanda.

Yê gundî: Heke tu dîsa jî bizrê xwê bidî min ez ê îca dûrî gund li cihekî averê biçînim û ez nahêlim  piyê kesî bi wî alî ve here.

Xwediyê kanê: Belê ez ê bidim te lê bi şertekî ku tu careke din jî bizir ji min nexwazî.

Yê gundî dibêje: Bavo li ser çavan. Yê gundî bizrê xwê tîne û tê gund. Vê carê diçe dûrî gund, li cihekî averê diçîne. Çend roj piştre, baranek dibare û lehî radibe. Yê gundî diçe nav zeviya xwe. Dinihêre ku baranê tiştek di zeviya wî de nehiştiye. Hema di cihê xwe de rûdinê û destê xwe dixe tenişta xwe û dibêje: Erê min niheqî li gavan kiribû loma gavan garan di nav zeviya min re dibir û dianî lê derdê te çi ye ku te guyê xwe di zeviyê de nehîşt.

 

Bizrê xwê

Riza Uyar

Bizrê xwê

Li Farqînê kana xwê hebû. Gundî diçûn ji kanê xwê dianîn. Rojekê  gundiyek diçe ji xwe re xwê tîne û ji xwediyê kanê re dibêje:

Ka tu vê xwê ji ku derê tînî?

Xwediyê kanê: Ez xwê diçînim!

Yê gundî: Tu dikarî hinekî bizrê xwê bidî min jî ku ez jî ji xwe re biçînim

Xwediyê kanê: Ser çavan ma ne bi pereyê xwe ye?

Yê gundî qaşo kîsek bizrê xwê dikire û vedigere tê malê. Erdê xwe cot dike û bizrê  xwê diçîne lê ji ber ku erdê wî li ber gund bû her roj garana gund di nav erdê wî re diçû û dihat. Xwê, şîn nedibû.

Gundî careke din diçe ku ji xwe re xwê bikire, xwediyê kanê  jê re dibêje:

Ma te xwê ne çandibû?

Gundî: Xwedê ji gavanê gundê me re nehêle. Her roj garana gund di nav erdê min re dibe û tîne. Ew ê çawa xwê hêşin bibe?

Xwediyê kanê: Xwedê jê razî, te jî hinekî dûrî gund biçanda.

Yê gundî: Heke tu dîsa jî bizrê xwê bidî min ez ê îca dûrî gund li cihekî averê biçînim û ez nahêlim  piyê kesî bi wî alî ve here.

Xwediyê kanê: Belê ez ê bidim te lê bi şertekî ku tu careke din jî bizir ji min nexwazî.

Yê gundî dibêje: Bavo li ser çavan. Yê gundî bizrê xwê tîne û tê gund. Vê carê diçe dûrî gund, li cihekî averê diçîne. Çend roj piştre, baranek dibare û lehî radibe. Yê gundî diçe nav zeviya xwe. Dinihêre ku baranê tiştek di zeviya wî de nehiştiye. Hema di cihê xwe de rûdinê û destê xwe dixe tenişta xwe û dibêje: Erê min niheqî li gavan kiribû loma gavan garan di nav zeviya min re dibir û dianî lê derdê te çi ye ku te guyê xwe di zeviyê de nehîşt.