Rojnameya Heftane

Jina pêşeng a dema xwe; Hypatia

Navenda Nûçeyan

‘Dema mêrek xweşikiya laşê jinan dibîne divê bi şehwet nekeve dû lêgerîna fetihkirina wê. Şûna vê, divê fêm bike ku xweşikbûna wê, rûyê xweşikiya…

Karapêtê Xaço û Yêvaya Hagop

Salihê Kevirbirî

Karapêt wiha digot:”Xwezî min mirina Yêvayê nedîta, xwezî nebûma şahidê mirina wê. Xwezî Xwedê pêşî canê min bistanda. Wê jî zehf kişand. Êşên wê, di…

Li keviya rûbirûbûnê…

Dîlan Aydin

Van rojan ji gelek tiştan dixwazim birevim. Ji dîmenên bajarên talankirî, zarokên li kampan li ber baranê, bêcil û bêpêlav, hestiyên pakrewanên di gorên bêkesan de bêxwedî mayî! Van roj û mehan şahî û xemgînî tevlihev dibin. Jiyan û mirin, şev û roj bi hev re ne… Van rojan ji xwe direvim, ji dengê xwe, ji gotinên dubare, ji bendewariyên tewş û vala! Van rojan li keviya pirsên delodîn im… Pirsên ku ji bo bersivên xwe bigrin,bi şev û roj di cenga giran de ne!

Li vî bajarî, li hevokên kurdî yên ku her yek ji wan tenê dikare xwe bi hezkirin û agirê kurdîtiyê biafirîne digerim. Li hevokên ku bikarin rastiya ‘kurdbûnê’ vebêjin, me li kurdî û Kurdistanê vegerînin! Kurdîtî çi agirekî bêdawî ye… Kurdîtî çi rêyeke dûr û dirêj e di vê serdema bêwijdan û bêsinc de… Kurdîtî çi sebr û ruhekî ji pola ye… Çi zanîneke dûr, bîreke kûr, janeke giran e!

Li keviyekê sekinîme niha. Li kîjan aliyê dinêrim; barê salan civiyane, temenê borî têra kirin û vegotinê nekiriye. Dîmen bi dîmen derbas dibe her tişt, vediguhere dîmenek li cihê xwe asêmayî! Ne civatek cidî heye tu lê vebêjî, ne peyam cihê xwe digrin û ne jî kar û emel ji dil û birêkûpêk xuya dikin! Wekî jirêderketinekê ye her tişt… Bêbextî û newêrekî bi çend gotinan rûyê xwe spî dikin! Kambaxî ne gelek tişt, tenê bi gotinan xwe dubare dikin! Di nava mij û moranê de dibêjin qey dîmenên li pêş çavan zelal in… Di nava valahî û sistahiya demê û sedbarehiyê de wekî ku ser û dil ronî û rehet bin!

Vaye li ber çavan e! Gotinên xwe dubarekirî xwedî tu wateyê nîn in êdî! Ji bêçaretiyê tên ser ziman. Xwe jî xwediyên xwe jî ji xweza û raza jiyanê bêpar dihêlin! Vaye em dibînin! Rewşên rehet û zelal şêlû dibin, ên şêlû, bi çend gotinan wekî kefa li ser avê xwe spî nîşan didin.

Ji demê bêhna valahî û dubaretiyê tê. Aqil û hest nikarin bi demê re wekî îbadet, xwe pak û nû bikin. Nikarin bibêjin îro ne duh e, berdewamiya wê ye lê rojeke nû ye, zindî û tenê ye… Didomin pirsên bêbersiv, tenêtî zêdetir dibe ji ber wan… Tenêbûna demê û ya însan çi xweş û jandar e! Çi xweş e ku tu bi xwe re, bi rastî û şaşiyên xwe re rûbirû dimînî… Çi zor û watedar e rêwîtiya bi xwe re û bi demê re.

Ji vê serdemê bêhna mirina pêşwext tê! Dê û bavên kurd, bi mirina zarokên xwe, zarok bi mirina dê û bavên xwe, ji xwezayîbûna jiyan û mirinê bêpar dimînin! Ji vê serdemê bêhna jibîrkirin, dûrbûna ji hev û têgehên ku wateya xwe winda kirine tê! Em ê bi kîjan gotin û hevokan, helbest, cerebe û nivîsan bikaribin xwe vebêjin. Em ê bi kîjan serî û wijdanî dest, dil û keda xwe bikin yek!

Gotin, yek bi yek xwe li asoyên xuyayî û nexuyayî didin. Dixwazin li ser zimanê me, bibin hevokên cuda, azad û zanînê… Dixwazin her yek ji me bi aqilê xwe bifikire, bi xwezayîbûna xwe bimîne, perdeyên demê ji pêş çavên xwe hilîne… Hevokên li ser zimanê me, dixwazin bi dilê azad, pîr û pak bigihîjin merheleya ‘xwebûnê’ û ji xwe re bibêjin; “êdî wiha nabe! Bi halê heyî, ne em dikarin xwe bibînin ne jî hev!” Xwe bavêjin bextê xwe û hev! Ji jibîrkirina ku îxanetê bi xwe re tîne dûr bisekinin.

Li stêrkên ronî û mayînde binêrin em, ew her dem wekî ‘xwe’ ne, li cihê xwe, ronahiya çav û geşbûna hêviyên me ne… Ji stêrkan re bibêjin em; tevî ku şehîd navê xwe ji wan digrin, di dilê me de li ba wan in jî em nikarin cihekî ji wan re li welatê xwe çêkin! Bibêjin; bi hezaran şehîdên me li cih û warên xwe ‘bêwar’ in, gor bi gor bajar bi bajar digerin! Ji şehîdan re bibêjin; ji ber halê xwe yê heyî, em ji wan pir û pir şerm dikin!