Sêşem, Adar 9, 2021
Zêdetir

    Helebçe

    Pirs ne mêvan in êdî

    mazûvan in

    li ser kursiyên rûniştinê

    li ber şibakan

    li tembûrê dixin

    hişê te dinexşînin pirs

    wek nazbalîfan

    lêv badidin li bersivan

    bers ditirsin

    di tenêtiya nebesbûnê de

    pirs êdî ne mêvan in mazûvan in

    li ser qoltoxan rûniştî ne

    li kemanê dixin

    pirs her tiştî dikin pirs êdî

    bersiv guneh in

    bersiv belengaz

    bersiv neman

    pirs xwediyên malê ne êdî (belkî tu welat nîn î welato/kî dizane tu kî yî, em kî?)

    Pirs êdî mazûvan in bera bersivan didin

    paceyên ronî vedikin

    biharê tînin hundir

    li bîra me

    rojên ronak…

    Bersiv êdî ne bersiv in

    pirs her tişt in (belkî tu, tiştek me nîn î welato/kes nizane tu çi yî?)

    Helbestek ji helbestên min ên dawîn wiha dibêje bo pirsan. Ger pirs wiha ‘xwedî mal’ bin azadî nêzîk e. Lew tişta ku mala dewletan xera dike pirs in û hemî şoreş, bi pirsan dest pê dikin. Ji bo ku pirs, bersivên heyî betal û deşîfre dike jî zehf girîng e. Lew tu hew dibînî ku wayê bersivên ku heta niha têra te dikirin êdî têr nakin û tew ne bersiv in jî!

    Mesela dema em ji pergalên serdest re bihêlin wê me mehkûmê bêpirsyariyê/nepirsyariyê bikin an jî sedsalan bi bersivek kartû (beyat) bidin derbaskirin. Lê niha vê adarê, bila pirsên me ji bo Helebçeyê bin: Helebçeya ku wek destegulek şikestî, di paşila me ya kuştî de razayî ye. Tu niha li asîmanê kîjan xewnê difirî Helebçe? Zarokên te mezin bûne? Sêvên te yên ku tu ji wan xeyîdîbûyî (mesela pirkujiya Helebjanê û “bêhna sêvan” a kujer, bûye navê dîwana min a yekem jî: Sêv jî me dikujin) vegeriyan malê yan na?

    Ez li vir bisekinim û kurtehelbesta xwe ya di vê der barê de binivîsim:

    Helepçe

    bo te dara sêvê me bo te hêlîna

    leglegî

    bo te kêfa Newrozê me

    bo te sêvên şêrîn

    Helepçe

    Helepçe ji sêvan nexeyîdî

    ji bo ku ez dixwazim têkiliya min û her tiştî ne tenê bi salveger an jî ‘rojan’ be; naxwazim hevokên bi wî rengî bidim pey hev… Lê heta em hebin dê Helebçe jî wek gulên biharek şehîd di can û ruhê me de be. Wî dîktatorê faşîst ê ku gotibû, “Kurd, ji bo wan qawanozek jehriya kêzikan bes e!” Niha di dojeha zilma xwe de ye lê Helebçe hê jî dimeşe, mezin dibe, hez dike, tê hezkirin di kesayeta her kurdî de û risteyek ji helbestek min a din: /Helebçe destên me bernede.

    Naveroka berêRûsya di kemînê de ye
    Naveroka ya piştî vêJineke cengawer; Tûfegul

    Helebçe

    Pirs ne mêvan in êdî

    mazûvan in

    li ser kursiyên rûniştinê

    li ber şibakan

    li tembûrê dixin

    hişê te dinexşînin pirs

    wek nazbalîfan

    lêv badidin li bersivan

    bers ditirsin

    di tenêtiya nebesbûnê de

    pirs êdî ne mêvan in mazûvan in

    li ser qoltoxan rûniştî ne

    li kemanê dixin

    pirs her tiştî dikin pirs êdî

    bersiv guneh in

    bersiv belengaz

    bersiv neman

    pirs xwediyên malê ne êdî (belkî tu welat nîn î welato/kî dizane tu kî yî, em kî?)

    Pirs êdî mazûvan in bera bersivan didin

    paceyên ronî vedikin

    biharê tînin hundir

    li bîra me

    rojên ronak…

    Bersiv êdî ne bersiv in

    pirs her tişt in (belkî tu, tiştek me nîn î welato/kes nizane tu çi yî?)

    Helbestek ji helbestên min ên dawîn wiha dibêje bo pirsan. Ger pirs wiha ‘xwedî mal’ bin azadî nêzîk e. Lew tişta ku mala dewletan xera dike pirs in û hemî şoreş, bi pirsan dest pê dikin. Ji bo ku pirs, bersivên heyî betal û deşîfre dike jî zehf girîng e. Lew tu hew dibînî ku wayê bersivên ku heta niha têra te dikirin êdî têr nakin û tew ne bersiv in jî!

    Mesela dema em ji pergalên serdest re bihêlin wê me mehkûmê bêpirsyariyê/nepirsyariyê bikin an jî sedsalan bi bersivek kartû (beyat) bidin derbaskirin. Lê niha vê adarê, bila pirsên me ji bo Helebçeyê bin: Helebçeya ku wek destegulek şikestî, di paşila me ya kuştî de razayî ye. Tu niha li asîmanê kîjan xewnê difirî Helebçe? Zarokên te mezin bûne? Sêvên te yên ku tu ji wan xeyîdîbûyî (mesela pirkujiya Helebjanê û “bêhna sêvan” a kujer, bûye navê dîwana min a yekem jî: Sêv jî me dikujin) vegeriyan malê yan na?

    Ez li vir bisekinim û kurtehelbesta xwe ya di vê der barê de binivîsim:

    Helepçe

    bo te dara sêvê me bo te hêlîna

    leglegî

    bo te kêfa Newrozê me

    bo te sêvên şêrîn

    Helepçe

    Helepçe ji sêvan nexeyîdî

    ji bo ku ez dixwazim têkiliya min û her tiştî ne tenê bi salveger an jî ‘rojan’ be; naxwazim hevokên bi wî rengî bidim pey hev… Lê heta em hebin dê Helebçe jî wek gulên biharek şehîd di can û ruhê me de be. Wî dîktatorê faşîst ê ku gotibû, “Kurd, ji bo wan qawanozek jehriya kêzikan bes e!” Niha di dojeha zilma xwe de ye lê Helebçe hê jî dimeşe, mezin dibe, hez dike, tê hezkirin di kesayeta her kurdî de û risteyek ji helbestek min a din: /Helebçe destên me bernede.